Eiger Noordwand Heckmair-1938 Route

Tags

, , , , , , , , ,

Binnen enkele weken trekken Maxime De Groote en ik (Sam Van Brempt ) naar Alaska. De laatste maanden vielen onze agenda’s maar zelden samen, toch waren we op zoek naar de ideale moment om een langere alpiene route te klimmen. Laten we zeggen dat we met de Eiger in dat opzet geslaagd zijn…

Je hoort wel vaker van klimmers die als klein kind “De witte spin van Heinrich Harrer” lazen en jarenlang van de Eiger droomden. Hoewel ik in mijn jeugd, zowat alles wat geschreven werd over Tibet en de Chinese invasie, waaronder enkele boeken van Harrer verslond. Ben ik zijn boek, de witte spin nooit tegengekomen. De Eiger noordwand was geen onbekende toch duurde het tot ergens 2008, bij het zien van de film The Beckoning Silence dat ik pas echt geïnteresseerd geraakte. Ik herinner me nog al te goed hoe dat lijntje zich op beeld door de wand tekende en bleef tekenen. De eerste pijler, de difficult crack, hinterstoiser traverse, de ijsvelden, de ramp, de godentravers, de exit chimneys en al de minder bekende secties die zich er tussen bevinden. Geen berg in de alpen met zo veel geschiedenis en bekende passages, geen berg in de alpen met zo’n lang routeverloop. 1800 hoogtemeters tot de top maar door al de traversen doorheen de wand bijna 3000 klimmeters. De Eiger, natuurlijk moesten we hem eens beklimmen…`

The 1938 Route on the north face of Eiger. The red dot is our bivy

The 1938 Route on the north face of Eiger. The red dot is our bivy

Al enkele keren dat ik mijn hoofd richting Eiger richtte maar buiten wat proberen te plannen kwam er nooit veel van. Gelukkig dat we overlaatst opvingen dat hij enkele keren geklommen was. Een kort bericht naar Maxime, meer was er niet nodig om hem te overtuigen. Martijn Seuren kon ons up to date houden. Door werk misten we een periode goed weer, gelukkig viel er tussen de 2 zonnige perioden niet veel verse sneeuw en wisten we dat we eind maart moesten vrij houden.

Packing the bags

Packing the bags in Grindelwald

Alles gepland en afgesproken, Maxime kwam me vrijdagavond 28 maart ophalen en we rijden een eindje richting de Alpen. Halverwege slapen we een 8 tal uren om dan de volgende dag iets na de middag in Grindelwald aan te komen. We worden omgeven door serieuze wanden. Maar als we dan toch moeten toegeven, de Eiger zien we niet direct liggen. We sorteren ons materiaal uit tot ik plots terug naar boven kijk en toch enkele sneeuwvelden in die enorme wand voor ons me toch bekend voorkomen. We zijn zo gewend aan het klassieke Eigerbeeld uit Kleinde Scheidegg dat we hem hier beneden op de parking niet direct herkennen.

The classic view from Kleine Scheidegg. Eiger, Monch Jungfrau

The classic view from Kleine Scheidegg. Eiger, Monch and Jungfrau

Vanuit Gridelwald nemen we een treintje richting Kleine Scheidegg en voor een snelle instijg zelfs een beetje hoger, het Eigergletsjer station. Ginds aangekomen blijkt dat er minimum 5 touwgroepen in de wand willen kruipen.

A small afternoon nap

A small afternoon nap

Our Bivyspot a the Eigergletjer station

Our Bivyspot a the Eigergletjer station

We slapen nabij het Eigergletsjerstation, en zetten onze wekker op 3uur ‘s nachts. Een kort ontbijt, een eenvoudige aanloop en iets voor 5 uur doen we onze stijgijzers aan onderaan de wand. Rechts van een markante rotspijler starten we onze beklimming. Het eerste deel van de route loopt zigzaggend via een 50° sneeuwhellingen omhoog. Hoewel we wel vaker vloeken als er een touwgroep voor ons zit is het nu best aangenaam, de 3 voorgaande cordées hebben immers een goed spoor gelegd. We vorderen zo snel mogelijk zonder ons in het zweet te werken. Simulsolo beklimmen we enkele kortere rotspassages. Als we ter hoogte van het Stollenloch, (een raampje in verbinding met de treintunnel door heen de berg ) komen, staan we voor de eerste serieuze rotsrib en binden we ons in.

Maxime in the snow next to the first pillar, Grindelwald in the back

Maxime in the snow next to the first pillar, Grindelwald in the back

Sam climbing lower on the route

Sam climbing lower on the route

Van hieruit start een lange traverse naar links, volgen we mixte terrein naar een volgende richel en traverseren we terug 200m naar rechts. we klimmen alles simultaan, stilaan wordt het licht en tegen 8u staan we aan de eerste moeilijkheid, “difficult crack”.

Maxime climbing on the lower part of Eiger's North Face. Stollenloch a bit lower in the back

Maxime climbing on the lower part of Eiger’s North Face. Stollenloch a bit lower in the back

Early morning while Maxime approaches the Difficult Crack

Early morning while Maxime approaches the Difficult Crack

Het is even wachten op de cordée voor ons die er maar moeizaam doorgaat maar dan is het de beurt aan Maxime die de eerste stevige lengte voorklimt. Afgaand op de quotatie in de topo wordt duidelijk welke moeilijkheden we in deze wand voorgeschoteld zullen krijgen. Maxime komt er relatief vlot door en ook ik geraak boven. Nu staan we onder de reusachtige rotsformatie “rote fluh” we trachten zoveel mogelijk simultaan te klimmen, opnieuw een traverse naar links en naderen de beruchte Hinterstoisser traverse.

Maxime climbing the Difficult Crack

Maxime climbing the Difficult Crack

Sam seconding the Difficult Crack

Sam seconding the Difficult Crack

Enorm ontzag voor Hiterstoisser die dit in 1936 geklommen heeft maar geen haar op mijn hoofd dat dacht om het te proberen vrij te klimmen. Eerst nog een 20 tal meter steil ijs maar dan blanke rots. Gelukkig hangt er nog steeds een vast touw waardoor we het in enkele minuten overschrijden.

Sam starting the Hinterstoisser traverse

Sam starting the Hinterstoisser traverse

We slaan de hoek om, een korte moeilijke passage brengt ons op het eerste ijsveld. Dit is een van de laatste plaatsen waar je nog gemakkelijk op je stappen kan terugkomen. Een Poolse cordée die de gehele ochtend het spoor heeft gemaakt is serieus vermoeid en besluit af te dalen. Maxime leidt ons naar de “ice hose” een moeilijke sectie die het eerste met het 2de ijsveld verbindt. Een lengte die als blanke rots begint, verder gaat in een delicate 5 centimeter dunne plak ijs en geleidelijk dikker wordt. Maxime neemt het over en simultaan traverseren we het reusachtige 2de ijsveld.

Maxime starting the second ice field

Maxime starting the second ice field, you can see the ramp at the left

Rechtsboven beklimmen we een korte rotsband en omstreeks 14u komen we aan bij de meest comfortabele slaapplaats in de wand, het dodenbivac. Het is veel te vroeg om reeds te stoppen, wel plannen we even op krachten te komen. Een korte eetstop, warmen een soep op en hervullen onze drinkenbussen. Een korte traverse door het 3de ijsveld en we beginnen aan de ramp.

Sam climbing a small rockstep to the dead bivy

Sam climbing a small rockstep exciting the second ice field

Maxime climbing the last meters to Dead Bivy

Maxime climbing the last meters to Dead Bivy

A brewstop a the dead bivy

A brewstop at the dead bivy

De ramp is de enige zwakkere passage doorheen de enorme centrale wand. We klimmen alternerend, aangenaam terrein, met sporadisch een steiler moeilijke sectie. Het grootste probleem is onze rugzak die in deze schoorsteen geregeld klem zit. Eindelijk komen we aan de waterval lengte. We weten niet of er normaal ijs in deze lengte ligt maar bij ons is ze kurkdroog. Maxime klimt deze een overhangende schoorsteen met de hulp van enkele vaste slings en touwtjes. Ook de eerste 15 meter van de volgende lengte (“the ice bulge” ) zijn nog heel stevig. Snelheid is ons veel te belangrijk geworden, uitzoeken hoe we deze het beste vrij beklimmen doen we niet. Ik beklim deze lengte dus ook met het nodige getrek aan het materiaal. We klimmen nog 1 eenvoudige lengte, verlaten de ramp en komen uit op een klein ijsveld. Het begint stilaan te schemeren en we voelen ons leeg maar slapen is nog geen optie, er resten ons nog 2 lengtes tot een geschikt bivac. We starten aan de eenvoudige maar akelige traverse met veel losse brol, “de britlle ledges” geheten. Vervolgens staan we voor de laatste moeilijkheid van de dag. We beklimmen de korte stevige “brittle crack” en staan in het donker aan het begin van de godentraverse.

Sam disappearing in the lower part of the ramp

Sam disappearing in the lower part of the ramp

Maxime in the ramp

Maxime in the ramp

Sam in the ramp

Sam in the ramp

Maxime climbing the waterfall pitch

Maxime climbing the waterfall pitch

Last pitch for the day, brittle crack

Last pitch for the day, brittle crack

Volgens de topo bevindt er hier een comfortabele slaapplaats. Helaas heeft een Duitse touwgroep de 2 beste plaatsen ingenomen. Wij zijn genoodzaakt van een smalle richel in de sneeuw te graven. We kunnen niet gestrekt liggen maar het lijkt te volstaan. We proberen onze vochtbalans terug op peil te brengen, eten een maaltijd en tegen 23 uur trachten we in slaap te dommelen.

The bivy spot on top of Brittle Crack

The bivy spot on top of Brittle Crack

Our bivy above the brittle crack

Our bivy above the brittle crack

Zonder overdrijven kan ik zeggen dat we de gehele nacht om de 20 minuten zijn wakker geworden. We staan dan ook pas laat op en omstreeks 8u30 start Maxime de eerste lengte van de godentraverse. De moeilijkheid ligt nooit hoog, maar hier, halfweg de Eiger noordwand met meer dan 1000 meter onder onze voeten en al deze losse rots is het toch voorzichtig voortbewegen.

Sam in the traverse of the gods

Sam in the traverse of the gods

Maxime in the traverse of the gods

Maxime in the traverse of the gods

We klimmen simultaan verder doorheen de witte spin en moeten een van de bovenste geulen in. Desondanks de duidelijke topo en Maxime’s geroep dat ik niet de meest linkse geul mag nemen denk ik dat ik juist zit. Het vervolg is dan toch duidelijk en overzichtelijk en ik ben van mening dat er iets meer naar links ook een hoekversnijding zit. Hogerop kunnen we niet meer volgen waar we exact zijn, er komt een lichte angst dat we fout zitten. Niet veel later doen we een korte pendel en is het plots duidelijk dat we met mijn fout gekozen geul eigenlijk een directe lijn hebben geklommen.

Sam in the middle of the white spider

Sam in the middle of the white spider

Maxime climbing the direct gully to the Quartz Crack

Maxime climbing the direct gully to the Quartz Crack

We staan onderaan de “exit chimneys”, de laatste 100 moeilijke meter. Van onderuit ziet het er eenvoudig 4de graads terrein uit. Maar als Maxime de eerste lengte start is het snel duidelijk van niet! Ijsbijlen vinden weinig houvast, en zelfs met blote handen is het moeilijk klimmen op deze gladde afhellende rotsgrepen. Op de koop toe is het nog eens behoorlijk moeilijk om deze lengtes af te zekeren.

Maxime in the Exit Chimneys

Maxime in the Exit Chimneys

The last 200 meters to the topridge

The last 200 meters to the topridge

Als zekeraar kan je wel eens vloeken als de voorklimmer het naar je mening traag doet maar als ik de 2de lengte overneem is het snel duidelijk waarom Maxime voorzichtig klom. Ook ik ga langzaam verder. Het is delicaat terrein en het besef dat een uitschuiver zal resulteren in een lange val doet ons gecontroleerd klimmen. Gelukkig is ons touw lang genoeg en geraken we in 2 lengtes doorheen de laatste crux. Als even later Maxime naast me staat heerst er toch enige euforie. Eindelijk heerst er het gevoel dat we de route zullen klimmen, de steeds groeiende angst om te moeten terugkeren valt van ons af.

 

140331_EIGE_IMG_1224-Edit

Sam on the Mittellegi ridge

Beide zijn we moe, we doen veel te lang om de 4 laatste lengtes richting de Mittellegigrat, en uiteindelijk staan we om 16u op de top van de Eiger.

Summit

Summit

Descending the West Face

Descending the West Face

 

Sam is supported by:

SupportSam

Maxime is supported by:

Sponsors Logo v02

MC5 IJsklimstage: Dolom’Ice is nice!

Tags

, , , , , , , , , , , , , , ,

Mighty ice-formations for those willing to go for it ©Sanne

Mighty ice-formations for those willing to go for it ©Sanne

Het was al enkele jaren geleden, maar vorige week mocht ik nog eens een ijsklimstage begeleiden. Terug naar mijn oude liefde voor deze fantastische discipline in de bergsport, dit keer voor de groep van Mount Coach 5. De ijsklimcondities dit jaar zijn rampzalig, in geen enkele van de bekende ijsklimgebieden in de Alpen waren er echt goede condities te vinden. Maar na de goede ervaringen van vorig jaar, was al een tijdje geleden beslist dat we voor deze stage naar de Dolomieten zouden trekken. Om deze stage mee in goede banen te leiden, kon ik nog rekenen op de steun van An, Nicolas en Quinten. Maar daarnaast waren ook nog Maxime met zijn vriendin Line en de bende van Sam, Nelson, Olivier en Eivind van de partij, allemaal met een appartementje in hetzelfde dorp, waardoor we met 16 Belgische ijsklimmers de streek onveilig konden maken.

Who needs ice-axes anyway? ©Sanne

Who needs ice-axes anyway? ©Sanne

Na een lange heenreis van vrijdag op zaterdag en wat logistieke voorbereidingen, ging de stage op zondag 2 maart van start. Samen met Maxime had ik zaterdag al een sector gespot in het Höhlensteintal, maar voor de eerste lessen wou ik een scholingssector opzoeken in Möselegraben. Met onze volledige tourski-uitrusting beginnen we aan de volgens de topo 35′ instijg. Na anderhalf uur extreem steil terrein door een dicht bos vinden we deze sector, maar er is onvoldoende ijs. De toon was gezet voor deze week, moeilijke en vaak lange approach en het was nooit zeker dat we ook effectief ijs zouden vinden. Elke dag moest er dan ook steeds een plan B of zelfs C uitgedacht zijn. Plan B voor vandaag was alvast de sector die ik met Maxime gevonden had en vanaf 13 uur waren we dan toch aan het klimmen.

Climbing till late evening ©Sanne

Climbing till late evening ©Sanne

De eerste lesdag gaat vooral over de juiste klimtechniek en dan vooral om een goede voetentechniek, de basis van elke klimbeweging. En wat is er dan beter om te leren ijsklimmen zonder ijsbijlen? Als het ijs voldoende structuur biedt, gaat dit zelfs erg goed en zeker met wollen handschoenen, die blijven een beetje aan het ijs kleven ;-) Als dat wat goed begint te gaan, krijgen ze er een ijsbijl bij. Zo blijven we klimmen en lijnen uitproberen op de limieten van het mogelijke, tot het donker wordt. Kwestie van de beschikbare tijd maximaal te benutten. ‘s Avonds moet er nog gekookt worden en we genieten in ons appartement van een uitstekende maaltijd verzorgt door Jeroen.

Seba learning to put pro in steep ice ©Sanne

Seba learning to put pro in steep ice ©Sanne

De tweede dag willen we op zeker spelen en gaan voor een sector in het Pragsertal, waar Quinten en Nicolas goed ijs hebben gezien. Het is mooi weer die dag en aangekomen op de parking zien we de watervallen mooi liggen. Maar ook de lawine-gevaarlijke hellingen er net boven, dus hop, plan B. Een drie kwartier verder rijden brengt ons naar Lappach, waar ons nog anderhalf uur tourskiën wacht om aan de hooggelegen Zösenberg watervallen te geraken. Hier installeer ik samen met Maxime, Quinten en Nicolas enkele topropes. Het thema van de dag is beveiliging in ijs, plaatsen van tussenzekeringen, standplaatsbouw en afdalen op abalakov en recupereerbare ijsschroef. Om dit alles in te oefenen, wordt er toprope geklommen, maar tussenzekeringen geplaatst alsof we aan het voorklimmen zijn. Na stevig geklommen te hebben, dit keer zelfs met twee ijsbijlen, wacht ons nog een pittige ski-afdaling met de topzware ijsklimrugzakken, ook dit wordt een dagelijks ritueel. Gelukkig tovert Jeroen ‘s avonds weer een geweldige maaltijd te voorschijn.

All parts of the approach become difficult, even the driving ©Sanne

All parts of the approach become difficult, even the driving ©Sanne

Na twee dagen van nogal zware approach, besluiten we om naar het in 5′ te voet toegankelijke Sottoguda te rijden. Maar wat we met die tijdswinst winnen, gaat verloren door anderhalf uur over besneeuwde cols te moeten rijden. Twee van de drie auto’s moeten sneeuwkettingen opleggen, maar het rijden door een tunnel van 5m hoge sneeuwmuren is wel indrukwekkend. Laat het duidelijk zijn, aan sneeuw is hier geen gebrek. Maar Sottoguda ligt slechts op 1350m en zo goed als alle watervallen zijn er onbeklimbaar zoniet onbestaande. Gelukkig ligt één lengte van een derdegraads waterval er goed bij en iedereen leert hier zijn eerste pasjes in het voorklimmen, de dag is niet verloren.

The one climbable pitch in Sottoguda ©Sanne

The one climbable pitch in Sottoguda ©Sanne

Vanaf dag vier gaan we voluit voor het multipitchen en om de slaagkans te verhogen, splits ik de groep op in drie sectoren. Hierdoor krijgen we ook een beter beeld van de condities in de hele streek. Het is duidelijk dat we ons moeten richten op hoog gelegen watervallen, op het noorden gericht. Quinten, Nicolas, Denis en Kristof trekken naar de sector in het Pragsertal, maar moeten uiteindelijk terugkeren naar de sector waar we de eerste dag geklommen hebben. Maxime, Line, Jeroen en Sebastiaan rijden naar het Reintal, waar ze ondanks een lange instijg twee mooie watervallen kunnen klimmen. Zelf ontdek ik met An, Niels en Friedemann een mooie waterval in het Arntal, waar we toch een goede 240m kunnen klimmen op variabel ijs.

Niels in Grüner Star III 3+ ©Sanne

Niels in Grüner Star III 3+ ©Sanne

An on lead in Grüner Star III 3+ ©Sanne

An on lead in Grüner Star III 3+ ©Sanne

Friedemann in Arntal ©Sanne

Friedemann in Arntal ©Sanne

Sebastiaan leading in Ursprung Eisfall II 4 ©Jeroen

Sebastiaan leading in Ursprung Eisfall II 4 ©Jeroen

Denis leading in Höhlensteintal ©Kristof

Denis leading in Höhlensteintal ©Kristof

Al bij al een geslaagde dag, alleen verliezen we veel tijd met lange approaches om uiteindelijk maar een paar lengtes te kunnen klimmen. ‘s Avonds wacht steeds het koken en afwassen, gevolgd door theorie weerkunde of lawinekunde, iedereen begint wat moe te worden. Maar niet versaagd, nog twee dagen om maximaal ervaring op te doen en het beste gebied moet nog ontsloten worden. Val Travenanzes is enkel bereikbaar door een twee uur lange approach op tourski’s en er ligt geen enkele eenvoudige waterval. Dit is het koninkrijk van de afgelegen vijfde en zesde graads, alleen wie sterk staat maakt hier een kans.

Reaching the Travenanzes ice-falls after two hours approaching ©Sanne

Reaching the Travenanzes ice-falls after two hours approaching ©Sanne

Met de steun van Nelson, Olivier en Eivind trek ik met de halve groep naar Travenanzes. Quinten, Nicolas, Kristof en Niels trekken naar het Arntal om daar een mooie vierdegraads van ruim 250m te klimmen. In Val Travenanzes verdelen we ons over vier niet al te slecht gevormde watervallen. Denis en Friedemann beklimmen Topazio, 180m III 4, Olivier gaat met Jeroen door een lijn links op Sogno Canadese, 200m III 5 en Nelson, Eivind en Sebastiaan beklimmen de rechterkant van Sogno Canadese. An en ik klimmen tussen deze twee watervallen een lijn op Diamante 175m, III 4+. Uiteindelijk slaagt niemand er in om het bovenste deel van onze watervallen uit te klimmen, een onstabiele croûte van sneeuw maakt het klimmen daar te gevaarlijk. Maar we klimmen allemaal de mooiste lengtes over enkele goed gevormde pilaren.

Leaders view in Diamante III 4+++ ©Sanne

Leaders view in Diamante III 4+++ ©Sanne

Two team in Sogno Canadese, 200m III 5 ©Sanne

Two team in Sogno Canadese, 200m III 5 ©Sanne

Denis and Friedemann in Topazio, 180m III 4 ©Sanne

Denis and Friedemann in Topazio, 180m III 4 ©Sanne

De laatste dag is alweer aangebroken en de temperaturen blijven stijgen, 8°C in het dorp waar we overnachten! Nog een laatste dag in Val Travenanzes en dan zal het er zeker opzitten voor deze winter. Met een klein groepje, Quinten, Niels, Kristof en ikzelf leggen we nog eens de ellenlange approach af, maar helemaal op het eind van de vallei wacht ons nog een onverwachte parel. Enkele watervallen die ik de dag ervoor gespot had liggen er erg goed bij. Ze zijn zelfs beter gevormd dan ze in de topo beschreven staan. Met Kristof beklim ik de erg mooie Cascata di Irene, 180m III 5. Quinten en Niels herhalen Topazio, 180m III 4. Jammergenoeg moet de ploeg in het Arntal de beklimming staken door de warmte.

Kristof in the wonderful first pitch of Casacat di Irene ©Sanne

Kristof in the wonderful first pitch of Cascata di Irene ©Sanne

Aan alle mooie verhalen komt een einde, maar om op zaterdag niet in de file te gaan aanschuiven, ronden we de stage af met een wondermooie skitour rond de wereldberoemde 3 Cime di Lavaredo, ook wel de Drei Zinnen genoemd. Hiermee sluiten we deze mooie maar moeilijke week af in schoonheid. Als we thuiskomen is het in België maar liefst 21°C, de overgang van winter naar zomer kon niet bruusker. Maar deze beelden blijven wel in onze herinneringen:

The team underneath the famous 3 Cime di Lavaredo ©Sanne

The team underneath the famous 3 Cime di Lavaredo ©Sanne

Wonderful ski touring in the Dolomites ©Sanne

Wonderful ski touring in the Dolomites ©Sanne

Voor meer info over ijsklimmen in de Dolomieten, zie mijn artikel van vorig jaar.

Sanne

Patagonia: Attempt To Succeed Movie

Tags

, , , , , , , ,

It took a long time but we finally finished the movie from our trip to Patagonia Last Year. Watch it!

Here can read the articles from last year. An attempt on Fitz Roy’s Supercanaleta, And two successful climbs. Cerro Torre by the Ragni and Fitz Roy’s Franco Argentina.

La Grave freeride paradise

Tags

, , , , , , , , , , ,

De tourski stage van Mount coach 5 komt eraan. Met de intersemestriele week zag Sanne de kans om onze skitechniek nog wat bij te schaven. Van de partij waren Denis, Sebastiaan, Friedemann, Lander (MC4) en ik. Gite le rocher in La grave was onze uitvalsbasis van waaruit we naar verschillende skigebieden trokken.

Le Chazelet is een piepklein skigebied waar zelf de RFID skipas nog niet uitgevonden is. Mede door het beperkte aanbod van pistes en de ouderwetse infrastructuur was dit skigebied zo goed als verlaten. Ideaal dus om de skitechniek wat bij te schaven en de skis te testen. Voor Sanne resulteerde dat in een gebroken ski, voor anderen in een gebroken ego. Vooral ikzelf heb genoeg sneeuw gefret op de eerste overmoedige pogingen naast de piste.

Later op de week testten we ook de flanken van Serre Chevalier en La Grave. ’s Avonds afgewisseld door lawinekunde lessen van Sanne en uiteraard waren we niet vies van een aperitief. De hele week wachtte iedereen in spanning af tot wanneer het eens deftig zou beginnen dumpen en op de vierde dag was het prijs. Van ’s Ochtends was het al bewolkt, we trokken naar les Deux alpes waar de zichtbaarheid er niet beter op werd en sterke wind met de nodige neerslag begonnen op te komen. Slechts weinig liften waren geopend en tijdens onze zoektocht naar skigelegenheid werden we geteisterd door koude wind en messcherpe ijskristallen die in ons gezicht sloegen. We kennen het allemaal wel. Plezant skiën was het niet maar iedereen keek al uit naar de volgende dag. Grand beau en een vers pak sneeuw. Gedurende de dag bleef het sneeuwtapijt aandikken en op de 5e dag was het eindelijk prijs: POWPOW. Al vroeg begonnen we aan te schuiven aan de Skilift van La grave en het was nodig. We waren niet de enige die onbeskiede hellingen wilden claimen. Toch slaagden we erin om onze handtekening op een paar hellingen te plaatsen wat soms wel fotogenieke beelden opleverde:

couloir Dérobé 2 couloir Dérobé 3,5 couloir Dérobé 4 crash Denis follow the leader Friedel IMG_0077 Lander the coach virgin slope

Snow and ice in Cogne

Tags

, , , , ,

Nu de intersemestriële vakantie weer was aangebroken en mijn bijlen snakten naar wat ijs, werd het  tijd om samen met Andy, Stijn en Thomas naar Cogne te vertrekken. Na het checken van de condities bleek dat we een goede keuze hadden gemaakt; overal in de Alpen was het ijs slecht tot niet gevormd. Ook in Cogne gingen helaas geen cadeautjes uitgedeeld worden, het weerbericht voorspelde een hele week sneeuw met alleen donderdag een zonnige dag.

Omdat Thomas nog nooit geklommen had op ijs, besloten we rustig te beginnen en mocht hij op Cascade di Lillaz (II 3 250m) voor het eerst kennis maken met deze edele sport die wij ‘ijsklimmen’ noemen. Omdat een dagje oefenen misschien wel wat te weinig was, besloten we nog een makkelijk (maar vrij lang) watervalletje te klimmen. Il Sentiero dei Troll (II 3 350m) was een aaneenschakeling van korte steilere stukjes en lange vlakke stukken waar het heupdiep sporen was door de sneeuw. Stijn was ondertussen ziek geworden en moest enkele dagen verstek geven voor de beklimmingen.

Quinten in Sentieri Dei Sol

Quinten in Sentiero dei troll

Thomas in Cascade de Lillaz

Thomas in Cascade de Lillaz

Na de drietjes van de voorbije dagen werd het tijd voor het wat hardere werk. We begonnen met Chandelle Levure (II 4+ 180m)  maar omdat deze er niet echt zo zwaar bij lag en we honger hadden naar meer, lapten we er ook nog snel Il Candelabro de Coyote (II 4+/5 180m) bij. Om wat snelheid te maken besloot ik de eerste 2 lengtes aan elkaar te rijgen, dit maakte het misschien iets zwaarder maar wel veel sneller.

Andy in Chandele Levure

Andy in Chandelle Levure

Quinten in Il Candelabro de Coyote

Quinten in Il Candelabro de Coyote

De volgende dag ging ik klimmen met Matti (die toevallig ook in de buurt van Cogne zat om te ijsklimmen). Omdat Matti toch wel een beestige klimmer is, dreigde dat een zware dag te worden, en dat werd het ook. We begonnen in te stijgen om een nieuw drytool massiefje te gaan verkennen maar werden al snel door onze luiheid en de diepe sneeuw Inachevée Conception (II 5+ 150m) in gestuurd. In de tweede lengte bevindt zich een een kort stukje artif maar Matti besluit dat snel even vrij te klimmen waardoor ik met een paar blokjes en pompende voorarmen aan de relais toekom. De derde lengte ziet er echter niet echt vrij te klimmen uit dus besluiten we maar te rappellen en alsnog dat drytool massiefje op te zoeken.

Quinten in Inachevée Conception

Quinten in Inachevée Conception

Juist naast dit massiefje ligt  À la mémoire du bouquetin (II 5+ 100m) waarvan Matti de eerste lengte klimt en een toprope installeert zodat we onze vijf paar verschillende ijsbijlen kunnen testen (in Cogne zijn verschillende testcentra van onder meer Grivel, Black Diamond, E-Climb,… waarbij je gratis bijlen voor een dag kan gaan uittesten). Nadat ik de waterval ook eens op en neer gegaan was klom Matti een M7 voor. Ik klom hem na en pomp nog wat extra melkzuur naar m’n voorarmen.

Matti in de M7 van het nieuwe drytoolmassiefje 'B&B sector'

Matti in de M7 van het nieuwe drytoolmassiefje ‘B&B sector’

Na dit stevige dagje besluiten we het de volgende dag wat rustiger aan te doen en een gemakkelijkere waterval te beklimmen, helaas lag deze op de zuidflank en door de zon (die beslist had om zich ook eens een dagje te laten zien) kwamen er constant lawines naar beneden waardoor we niet echt aan klimmen toekwamen. Nu de laatste dag was aangebroken wilden we toch nog even een mooie waterval klimmen en kiezen voor de, ondanks de vallende sneeuw, ‘veilige’ Stella Artis (II 5 180m).

Quinten aan het afklimmen in de 2e lengte van Stella Artis

Quinten aan het afklimmen in de 2e lengte van Stella Artis

Als ik echter in het midden van de tweede lengte zit komt er juist links van ons een grootte lawine naar beneden, ik besluit zo snel mogelijk af te klimmen (wat niet simpel was in de zwaarste lengte van de route), ik sta nog geen minuut veilig aan de relais of er komt een lawine recht over onze waterval naar beneden. Zo snel als we kunnen rapellen we naar beneden, smijten alles in de rugzakken en sprinten de helling af om de veiligheid van het pad op te zoeken. Als we later in het appartement zitten horen we dat Maxime en Olivier (die twee dagen ervoor toegekomen waren) en Matti en Erik ook op de vlucht zijn moeten gaan voor de lawines.

Al bij al een goed weekje ijsklimmen met goed gevormd ijs maar de sneeuw is een gevaarlijke factor.

Quinten.

Dutch Mountain film festival 8 Februari

Tags

Komende zaterdag, 8 februari, vindt in het Nederlandse Heerlen de 4de editie van het “Dutch Mountain Film Festival” plaats. Over de gehele dag worden er meer dan 20 bergfilms vertoont maar ook is er een interessant randprogramma met onder andere kinderanimatie en een foto expositie van Menno Boermans, Tommaso Prugnola en Sam Van Brempt.

Meer info vindt u op de site van het DMFF dmff.eu

Attempt to Succeed, een 18 minuten durende film over Tim De Dobbeleer en Sam van Brempt hun expeditie in Patagonië wordt ginds eveneens op groot scherm vertoont.

 

Eenmaal, andermaal, Andermatt

Tags

, , , , , , , , , , , ,

Franks demonstreert even de 'fluffyness' van de sneeuw

Dit komt nog, laat ons beginnen bij het begin:

Hoe de Alpen toch steeds voor verassingen kunnen zorgen! Terwijl het in Oostenrijk aardig aan het föhnen was met temperaturen tot 15 graden in de dalen kwamen Jasper en ik in een witte wereld terecht. Eerste kerstdag bleek de ideale dag om richting het Zwitsere Airolo te vertrekken. Niemand op de baan en bij het uitkomen van de Gothard tunnel lag er zowaar 40cm sneeuw in het dal!

IMG_1322

26 graden in de tunnel…

IMG_1324

…en 2 km verder kom je hier terecht!

Toch maar liever binnen slapen..

Het sneeuwde zelf zo hard dat parkeren geen sinecure was. Gelukkig vonden we een ondergrondse parking waar we nog enkele uren konden slapen.’s Morgens was het een leuk weerzien met een pak MC’ers. Tim en Nelson waren van de partij, Bram en Marijke waren ook in de buurt en Jasper en ik vonden onderdak in de mobilhome van Frank.
De eerste dag viel de beloofde opening van Airolo niet in het water, maar in de sneeuw. Quasi 80cm natte sneeuw, wind en warmte zorgden ervoor dat het lawinegevaar spontaan naar 5 schoot. Even via de piste naar het tussenstation vellen was dus onze enige optie.

Ready, set, go!

Ready, set, go!

Klimmer / snowboarder / freestyler Bram

Klimmer / snowboarder / freestyler Bram

En bijna, bijna ook skiër ;-)

En bijna, bijna ook skiër ;-)

Wat doe je als de sneeuw te zwaar is? Juist ja...

Wat doe je als de sneeuw te zwaar is? Juist ja…

Gelukkig straalde de sneeuw uit, kregen we nog een nieuwe lading sneeuw te verwerken en was het hoog tijd om alle registers open te trekken. Eerst in het skigebied van Andermatt zelf:

IMG_3028

Frank’s eerste sporen op de Gemmstock

IMG_1375

Richting het Felsental

En de dag nadien ook tijdens een fantastische toertocht boven het station van de Oberalppass. Dit was zo één van die memorabele dagen: droomsneeuw, zon, geen wind en nog minder concurrentie. De hele berg was voor ons alleen. Hier alvast enkele plaatjes om mee te genieten:

IMG_3029-Edit

IMG_3051-Edit

IMG_3058-Edit

IMG_3062

IMG_3071

IMG_3087

IMG_3096

IMG_3108Bedankt aan iedereen voor de leuke trip! En zoals steeds ook bedankt aan volgende fantastische winkels en merken:

supportyannick

Patagonia, Attempt To Succeed Teaser

Tags

, , , , ,

Afgelopen winter beklom ik (Sam Van Brempt ) met Tim De Dobbeleer Cerro Torre en Fitz Roy in patagonië. Zij die onze blog toen volgenden wisten dat het geen voor de hand liggende trip was. Voorafgaand aan deze 2 succesen hebben we 5 weken liggen wachten en 3 pogingen ondernomen, zie hier en hier.

We zijn teruggekomen met prachtige verhalen, foto’s en uren film. Het heeft een tijdje geduurd maar de 18 minuten durende film over onze trip is dus bijna af!

Hier alvast de eerste minuut!

 

De Queyras, zon en sneeuw in niemandsland

Tags

, , , , , , , , , , ,

Het eerste weekend van december stond de vorige jaren steeds garant voor een leuke start van het (tour)ski seizoen (zie bv. hier). Onze verwachtingen waren dus hooggespannen toen we al ons materiaal in twee mobilhomes aan het inladen waren

tweet-button

Met zes? Dat was al even geleden. Iedereen stond blijkbaar te trappelen om de eerste sneeuw te zien (Behalve Tim VH, die zat al aan dag 12). Nu ja, allemaal klassebakkken op ski’s, dat kon niet misgaan!

131201_QUEY_IMG_1199

Ons skiseizoen kon ook slechter starten…

Na een half dagje skiën in een koud, vochtig en bewolkt Montegèvre met als enig hoogtepunt onze vermelding in de Dauphiné Libéré, was het tijd om de wijze raad van Rogier Van Rijn te volgen. De tocht naar de Maït Damut zou ons 1200 meter hoger brengen tot diep in het hart van de Queyras. Als opwarmertje kon dit al tellen! Na enkele uren besloten we niet tot aan de (gespoorde) top te touren, maar al iets eerder in een maagdelijke helling te droppen.

131201_QUEY_IMG_1263-Edit

Koen VH genoot van de omgeving en het feit dat hij bijna terug naar beneden mocht ;-)

Deze keer was het Dirk H die met de knapste foto van de afdaling aan de haal ging:

131201_QUEY_IMG_1290-Edit-2-2

Dirk H die bewijst dat er op stijl geen leeftijd staat

Dag twee bracht ons vlak bij de Italiaanse grens in Saint-Veran. Dit dorpje aan de voet van de Col d’Agnel gaf ons de mogelijkheid om in de zon naar boven te touren en via de ‘Couloir Nord’ aan de andere kant van de berg weer af te dalen. Na wat strategisch plannen met de positie van onze twee voertuigen waren we klaar voor een leuke 1100 meter stijgen.

131202_QUEY_IMG_1331-Edit

Onderweg boven het pittoresk Saint-Veran

Vlak onder de top bleef een helikopter wel erg vervaarlijk in onze buurt cirkelen. Had dat met ons te maken? Net op het moment ik het ‘N’ teken wou maken bleek dat we net onder een gigantische telescoop stonden.

131202_QUEY_IMG_1396

“Haa”, dacht Koen VH, “zo kan je hier dus ook geraken…”

Het observatorium van Saint-Veran beschikt over 2 telescopen die ter beschikking worden gesteld van amateur astronomen die gedurende een week op onderzoek kunnen komen. Wisten jullie dat de lucht boven de Queyras de helderste van Europa is? Wij ook niet, maar dankzij de rondleiding die we kregen is onze kennis over het heelal weer bijgespijkerd.

131202_QUEY_IMG_1488-Edit

Frank S en niets of niemand anders…

In de couloir Nord bleek nog geen vlok sneeuw te liggen wegens te felle wind, dus daalden we maar rustig af via de zuidwand onder een aangenaam zonnetje.

131202_QUEY_IMG_1423

Lang leve de zuidflank

Op de vierde dag sprak Rogier de woorden ‘stijl bos, poeder en couloir’ in één zin uit. Na een vroege ochtend was het terug tijd om de benen op te warmen.

131203_QUEY_IMG_1532-Edit

Wat een heerlijke manier om boven aan te komen

Na een heerlijke lunch op de top zonder een zuchtje wind begonnen we aan de laatste afdaling van de trip. Eerst als een gek doorheen het couloir.

131203_QUEY_IMG_1577

In één keer? Ok dan!

Om dan met verzuurde bos door het bos naar beneden te denderen. De ideale afsluiter van een prachtige seizoensstart!

131203_QUEY_IMG_1607-2

Yannick in sprookjesland

Bedankt aan Frank Saeys, Koen Van Hiel, Dirk Houttequiet, Sam Van Brempt, Tim Vanhoutteghem , Rogier Van Rijn en Sandra Pratt voor de fantastische trip!

Bekijk ook Tim’s persoonlijk blog of zijn blog op Wepowder

Sam Van Brempt zijn prachtige foto’s vind je hier: www.itsaplayground.com

Verder bedanken Sam en ik nog graag volgende sponsors:
supportyannick

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 856 andere volgers