Paddle to the wall : Greenland kayak-climbing expedition !

Tags

, , , ,

Op een dag gingen 2 jonge belgische klimmertjes naar een kanoshop in Nederland….. Ze kochten 2 oplaasbare kayaks en reden terug naar België. In hun hoofd hadden ze een strak plan. Klimmen, kayakken,….euhhh Groenland?
tasermutWat is het plan? Deze zomer zullen Siebe Vanhee en ik (Tim De Dobbeleer) 2 maanden door de fjorden van Zuid-Groenland varen op zoek naar nieuwe onbeklommen wanden en lijnen. Neen, niet met een zeilboot maar met 2 kayaks volgestouwd met materiaal. De draagcapaciteit van de kayaks zou voldoende moeten zijn om onze 200kg materiaal boven water te houden, dat is ons toch verteld !

kayak

We zullen de hele tijd in volledige autonomie leven, en om onze ervaringen te delen zullen we regelmatig met onze sateliettelefoon updates geven over de stand van zaken op onze facebookpagina.

Veel dank ook aan onze sponsors want zonder hun is dit avontuur niet mogelijk.

Merci : Petzl, North Face, Millet, care plus, Trek n’eat, Klean Kanteen, K2, Avventura, Five Ten, Julbo, Brunton, Kbf, kayakshop Arjan Bloem en Bvkb

Let’s go !!!!

 

 

 

 

 

Le soleil a rendez vous avec la lune

Tags

, , , ,

Met een zere nek en tintelingen in de voorarmen dacht ik dat de bergen mij wel goed zouden doen. Zo vertrok ik 3 weken geleden naar Chamonix met Bruno Schoenmaekers. Een wisselende meteo deed ons afwijken van ons eerste objectief : De freney pijler. In de plaats daarvan kozen we voor envers des aiguilles,  nooit een slechte keuze….toch?

Ahhh.......Chamonix

Ahhh…….Chamonix

Etienne Journet, een sterke fransman uit Lille en een geroutineerd Freyr klimmer vergezelde ons. Het deed deugd om de longen wat zuurstof te geven in plaats van de vuile dieseldampen die ze elke dag tijdens mijn werk te verwerken krijgen. Zoals altijd voelde het weer geweldig om in de Envers hut toe te komen. Schoenen uit, kaas en worst boven halen en een koude panache voor Bruno zijn verjaardag. Zalig ! Omdat het nog maar 3 uur in de namiddag was vertrokken we nog voor Pasang, de retour de L’everest( Tour Verte)een 8 tal lengtes easy cruisen om terug wat aan het graniet gewend te geraken.
IMG_32632

Common Etienne, Crack it !!!

Common Etienne, Crack it !!!

6c, très chouette enfet

6c, très chouette enfet

Bruno the dulfer King !

Bruno the dulfer King !

De dag nadien staan we op tijd op voor le soleil a rendez vous avec la lune op de Grépon. Gelukkig had ik Bruno en Etienne kunnen overtuigen om niet in het holst van de nacht te vertrekken, maar enkele uurtjes later om 6 uur s’ochtends.  Zo kon ik nog enkele uurtjes rustig blijven liggen. Hoe meer slaap hoe beter me dunkt !

ah..... little rest before the storm

ah….. little rest before the storm

une fille?.... neen ! Etienne die zijn nagels gelakt heeft. Speciaal die fransmannen

une fille?…. neen ! Etienne die zijn nagels gelakt heeft. Speciaal die fransmannen

A fond la caisse les filles !

A fond la caisse les filles !

IMG_33162

Na 15 min op de gletsjer stappen van aan de hut staan we al aan de start van de route. Bij het aandoen van de schoenen merken we dat Etienne zijn nagels gelakt zijn. Bruno en ik kijken bedenkelijk naar elkaar “ Attention ! le petit janette français est la “  zeg ik nog.  Alez c’est parti les filles ! 25 lengtes doemen voor ons uit, maar de top die zien we niet, wolken met regen en sneeuw dat wel. Op zich baart ons dat weinig zorgen. We gaan ervoor en we zien wel waar we eindigen.  Over het algemeen is de route niet echt moeilijk, de behaking  goed en het routeverloop niet al te ingewikkeld. Naar het einde toe komt de wind wel opzetten, de regen wordt harder en de rots wordt langzaamaan natter en natter. De route krijgt nu wel ineens een extra uitdaging. Hevige sneeuwval zorgt voorverkleumde handen en pijnkreten maken het sufferfest compleet.  Etienne heeft blijkbaar minder last van de koude  dan Bruno en ik en klimt de 2 laatste 6B lengtes tot op de top van de Grépon. Bruno en ik trekken onze woorden van “le petit janette français” terug en volgen Etienne met veel afzien en gekreun.
IMG_33092IMG_33192

Om 17u s’avonds staan we op de top van de Grépon, de meeste mensen rapellen de route, maar wij hadden besloten om crampons en ijsbijl mee te pakken en zo de graat van de Grépon af te klimmen en richting Chamonix over de nantillons gletsjer af te dalen. Ons plan bleek met de huidige condities iets complexer dan aanvankelijk gedacht. Maar we hebben geluk, een uurtje later klaart het op. Eindelijk is duidelijk waar we ons exact bevinden.
IMG_33272

Zalig om hier te zijn te midden van al die scherpe pieken bedekt met een dun laagje sneeuw. De sneeuw maakt het afdalen van de graad eigenlijk een pak gemakkelijker en op de nantillons gletsjer lijken al de losse stenen vastgevroren. Op warme zomerdagen sta je hier voor een vuurpeleton van losse stenen. Een te mijden plek dus. Maar met de huidige condities, perfect ! Daarna lopen euhhh….sprinten we nog even onder de seracs van de gletsjer door.  Zonder al te veel na te denken en royaal veel rustpauzes belandden we terug aan het montenvers station. Ieder van ons is stikkapot en uiteindelijk is het 3 uur s’nachts als we beneden in Chamonix een vergebakken stukje Kiche naar binnen werken.

Nu tijd voor een nieuw objectief. Iets met big walls, kayaks, ijsbergen,…. Groenland!!! Straks meer daarover.

Sinds kort heb ik ook enkele sponsors die me steunen bij volgende klimtrips.

Heel veel dank aan : K2, Petzl, Millet en Julbo !
naamloos

Warming-up for summer.

Tags

, , , , ,

Ondanks de vriendelijke Italiaanse bouwvakker die ons had verwelkomd, wist de aannemer ons toch te verzekeren dat een tweede nacht in het winter bivak er niet in zat. Voor de werkzaamheden in de Albert I hut verbleef een team arbeiders in de oude houten hut en was deze niet toegankelijk voor het alpiene publiek. Een geluk dat de vriendelijke Italiaan ons toegang verleende gezien die nacht de hemelgoden behoorlijk van zich lieten horen.

Brain-workout

Slecht weer uitzitten in het winter bivak

 

Gezien we uit voorzorg een tent meegenomen hadden, vertrokken Denis en ik de volgende ochtend gepakt en gezakt richting de Grand Fourche. We hadden onze zinnen op het Gabarou-couloir (NO-couloir) te gezet.

Nog geen anderhalf uur na ons vertrek zakt de voorspelde bewolking en bevinden we ons plots in een complete white-out – boven onder, links of rechts, alles wit – waardoor we na een uur wachten besluiten de tent op te zetten en te wachten tot de mist optrekt.

White-out... Tentje opzetten dan maar?

White-out… Tentje opzetten dan maar?

Om 14u30 was het ondanks de blauwe hemel te laat voor grotere plannen maar om toch nog iéts op het palmares te zetten lopen we snel even de west graat van de tête blanche op en af. Niet echt noemenswaardig maar bon. Erna gaan we door tot de voet van de Chardonnet, waar we de tent opzetten en een heerlijk lange nachtrust tegemoet gaan.

Magisch effectje op de Chardonnet

Magisch effectje op de Chardonnet

Om 6u de volgende ochtend vertrekken we de gletsjer omhoog richting de basis van “goulotte Escara”. De 30 centimeter sneeuw die de voorbije nacht gevallen was, zorgt ervoor dat we moeizaam vorderen en pas om 7u45 aan de start van de route staan.

30cm verse sneeuw omhoog ploeteren...

Dertig centimeter verse sneeuw omhoog ploeteren…

Zes lange, maar mooie lengtes – we klimmen af en toe simultaan – met een korte crux loodrecht ijs brengen ons tot op een kleine col van waaruit we enkele Britten de laatste meters zien afleggen van de Migot-pijler. Een laatste inspanning door wat ploetersneeuw brengt ons tot de top van de Chardonnet.

Fun climbing in Escarra (foto: Denis Hoste)

Fun climbing in Escarra (foto: Denis Hoste)

Gezien een Franse cordee ons voor was via de Migot vinden we de rappels makkelijk en staan we enkele uren later terug aan de tent. Een lastige lange afdaling met veel honger (we hadden veel te weinig koeken mee naar boven) brengt ons tot in de Poco-Loco, alwaar we de nodige calorieën terug aanvullen!

Britten hoog op de Migot-pijler

Britten hoog op de Migot-pijler

Summit!

Summit!

Na wat rust neem ik met Stijn Dekeyser nog een dagje ‘den bak’ naar boven. Gezien mijn blauwe teennagel nog pijn doet besluiten we geen erg lange route meer in te kruipen en klimmen we “Le temps est assassin”, een mixte route die er op dit moment erg droog bij ligt.

Ik wil klimschoenen... Geen crampons (foto: Stijn Dekeyser)

Ik wil klimschoenen… Geen crampons (foto: Stijn Dekeyser)

Wat funky klimmen en creatieve bijl en crampon-plaatsingen – wat is het geluid en de geur van metaal op rots toch heerlijk – komen we na 3 lengtes tot een punt waar we het de moeite niet meer vinden om verder te klimmen (dal + crampons = not fun). Enkele rappels door het couloir Perroux brengen ons terug richting een oververhitte Valée Blanche.

Fijne ijslijn in de tweede lengte van 'Le temps est assassin'

Fijne ijslijn in de tweede lengte van ‘Le temps est assassin’

Geëxposeerd om het hoekje klimmen

Geëxposeerd om het hoekje klimmen (foto: Stijn Dekeyser)

Een tof weekje als opwarmer voor een veelbelovende zomer!

MC’s in groenland, Canada, en nog verdere avonturen in Chamonix en Alpen afgewisseld met nu en dan een flashback naar Alaska zullen voor een boeiende zomer-episode op de blog zorgen!

Even uitpuffen na de afdaling

Even uitpuffen na de afdaling (foto: Denis Hoste)


Tekst en foto’s (tenzij anders vermeld): Nelson Neirinck

Met dank aan onze sponsors:

SupportAlaska

 

Alaska 2014 Part 1: Southwestfork acclimatization climbs

Tags

, , , , , , , , ,

 

140429_ALAS_IMG_0085_LoRes

We’re back in Belgium for more then a month now. after a fast update when we just flew out of the Range there was a long silence. I tried to write down the story of our climb and work myself trough the pictures. But soon ended up in hectic job, which gives me almost no spare time for picture editing. Anyway here is the first part of our trip to the Central Alaska Range.

26th of April, we arrived in Alaska. After a shopping day in Anchorage we drove up north, to Talkeetna. Checked in at the Ranger Station and made everything ready to fly into the Mountains. Weather seemed good but still tired from the last days before departure, we could use another rest day.

Ready for lift off

Ready for lift off

29th of April we we’re ready to fly to the Kahiltna Airstrip. Together with 2 other teams we’re dropped of on the glacier. A first look up to our main objective, Mt Hunters North Buttress, and a small talk with TAT pilot, Paul Roderick gave us some doubts. The ice was thinner then other years and this year nobody tried it yet. There even was no other team planning an attempt. As we set up our basecamp, the 2 other teams left and heading in the direction of Denali. There we’re some deserted tents, basecamp was not installed yet so when Paul lifted of it was a nice feeling, alone there!

Checking conditions on the face. A Goal Zero Nomad 20 with a Sherpa 100 to keep everything up and running

Checking conditions on the Buttress from Base Camp. The upper south face of Denali in the back and a Goal Zero Nomad 20 with a Sherpa 100 to keep everything up and running

A last short snow shower and the weather forecast gave us 4 days of perfect weather. We did a trip up into the southeast fork scouting for route conditions and our thoughts about thin and dry conditions were confirmed.

Maxime hiking into the Southwestfork of Kahiltna Glacier

Maxime hiking into the Southeast fork of Kahiltna Glacier

On the 1st of May we left basecamp late morning and started the 2-hour hike to Mini Moonflower. Mini Moonflower is a small summit on the ridge between Mt Hunter and Kahiltna Queen. We were hoping to climb its 600 meters North Couloir but were still wondering how to pass the crux without ice. We crossed the shrund easily and started climbing the lower couloir. There was hard blue ice but we managed to find some neve runnels, which made the climbing faster. As the couloir turned into a small gully the route steepened, Maxime led another pitch and made belay beneath the crux pitch.

 

Sam crossing the shrund. Mini moonflower north couloir is the

Sam crossing the shrund. Mini Moonflower north couloir is the gully in the center

Maxime in the lower couloir of Mini Moonflower

Maxime in the lower couloir of Mini Moonflower

According to the supertopo guidebook this crux supposed to be a thin layer of 85° ice but now there was a dry section of 10 meters. I started climbing, first straight up till the part where the ice disappeared. Then following the corner system a few meters on the left. Although there were some cracks with good axe placements, it was difficult to place my crampons. With the help of some aid techniques to rest and scout the next steps I got slowly higher. Almost on the end of the pitch but there is a small overhanging rock formation avoiding us to climb straight up. I made a traverse to the right, back to the original route where I could find some small patches of ice. A bit higher up I made belay and brought Maxime up. Maxime freed the pitch thinking it would be something M6/M7.

Sam in search of ice on the crux of Mini Moonflower

Sam in search of ice on the crux of Mini Moonflower

Maxime exiting the crux pitch of Mini Moonflower

Maxime exiting the crux pitch of Mini Moonflower North Couloir

We climbed 2 other steep pitches and the gully kicked back to a 60° snow ramp leading to the summit ridge. It was already late afternoon when we reached ridge. Motivation was pretty low and didn’t fancy the last 100 meters in loose snow to the summit so we started rappelling down.

Sam leading the last steep pitch on the Mini Moonflower

Sam leading the last steep pitch on the Mini Moonflower

Maxime topping out on the Ridge of Mini Moonflower

Maxime topping out on the Ridge of Mini Moonflower

 

Our confidence grew after this climb. The ice was less hard then we expected and our clothing system seemed to suit the job. We took a rest day, organising our base camp and slowly some other teams we’re flying in. Some just started their expedition others came over from another Glacier. One team, who was dropped of for only 3 days, immeadiatly attempted the Moonflower Buttress but lost too much time on the shrund, and didn’t climbed higher then the Prow.

We haven’t been on altitude for a while. We wanted to make a good shot to go all the way on mount Hunter so we decided to do an extra acclimatisation climb. Early morning on the 3th of May we left the airstrip planning to climb Kahiltna Queen by its 1000 meter west face couloir.

Sam approaching Kahiltna Queen, The west face couloir is the obvious snow line starting in the middle of the face and leading up to the righthand ridge

Sam approaching Kahiltna Queen, The west face couloir is the obvious snow line starting in the middle of the face and leading up to the righthand ridge

This route is dangerous for stonefall when sun hits the face. That’s why we thought to leave really early, hoping to top out before noon and staying on the 12.000ft summit till it’s safe again to descend. Kahiltna Queen is the beautifull pyramid at the end of the Southwestfork valley. 3 hours of skinning brought us to the base of the route. We roped up and simulclimbed the lower angled snowcouloir. Our timing was close but as soon we left the big couloir sun started to hit the upper part and stones started falling down. We were out of the big couloir and climbed to the top ridge. The climbing was never hard and after 5 hours we reached the first summit and traversed to the real summit. 10 meters underneath the summit we returned cause the cornice was too big and scary!

Maxime low on Kahiltna Queen's West Face Couloir, Mt Hunter on the right

Maxime low on Kahiltna Queen’s West Face Couloir, Mt Hunter on the right

Sam approaching the summit ridge

Sam approaching the summit ridge

Maxime in a steeper step of the Kahiltna Queen

Maxime in a steeper step of the Kahiltna Queen

Sam climbing the last meters to the summit

Sam climbing the last meters to the summit

As hoped we found a good bivy on a small platform in between the two summits. A fantastic view around us and for the first time we could see a less steeper version of Mt Hunter’s north Buttress Although the forecast said it will be good weather for another day. Clouds where coming in from behind Foraker. Hoping it will clear, we got into our sleeping bags and waited. Around midnight clouds were coming close and it started snowing slightly. Time to pack our bags and start the descend. Early morning we where back at the Kahiltna Base Camp. Weather forecast showed us some days of bad weather. This was the perfect reason to take a rest and focus us on our big objective, Mt Hunter!

Bivy with the summit corniche of Kahiltna Queen in the background

Bivy with the summit corniche of Kahiltna Queen in the background

The big 3 seen from the summit of Kahiltna QueenThe big 3 seen from the summit of Kahiltna Queen

Maxime descending trough the night

Maxime descending in worsening weather conditions

Our expedition was possible with the support from:

SupportAlaska

Go Big in Alaska! Mt Hunter, Moonflower Buttress.

Tags

, , , , , , , , , , , ,

We will write more next weeks but you can find a small English text at the end of this post!

From left to right: Kahiltna Queen West Face (1000m, IV 60° ), Mini Moonflower North Couloir (600m, IV 85° ), Mt Hunter Bibler-Klewin (1800m, VI )

From left to right: Kahiltna Queen West Face (1000m, IV 60° ), Mini Moonflower North Couloir (600m, IV 85° ), Mt Hunter Bibler-Klewin (1800m, VI 5.8 WI6 M6 A2)

Het is even stil geweest na het nieuws dat we (Maxime en Sam) aan de beklimming van Mount Hunter waren begonnen. Onze excuses daarvoor, zij die onze Mount Coach facebook pagina volgen wisten ondertussen de afloop van ons verhaal. Een uitgebreide versie volgt, maar nu we terug in de bewoonde wereld zijn laten we jullie maar al te graag mee genieten van onze 4 weken op de Kahiltna Gletsjer, Alaska.

Our plane and yes, thats our gear and food for a month

Talkeetna Air Taxi, and yes, thats our gear and food for a month

Eind April vlogen we met Talkeetna Air Taxi naar Kahiltna Base Camp. Het doel van onze expeditie was een beklimming van Mt Hunter North Buttress, de Moonflower genaamd, en dit via de Bibler Klewin. Een enorm moeilijke ijs en rots route. Yannick had 2 weken geleden al een vlezige quote uit supertopo overgenomen die het karakter van de route een beetje schetst.

Our base camp on the Southeast Fork

Our base camp on the Southeast Fork

We worden op de gletsjer afgezet en krijgen direct 4 dagen goed weer voorgeschoteld. We verkennen de vallei en de mogelijkheden. We beklimmen een satelliettop van Mt Hunter, de Mini Moonflower, via het “North Couloir”. Zo kunnen we wennen aan het ijs en zien we of onze kleren en materiaal voldoet aan de condities in Alaska. We nemen een rustdag en beklimmen het West Face Couloir van Kahiltna Queen. Om te wennen aan de hoogte slapen we iets onder de top tot we in een naderende storm sneller moeten terugkeren.

Sam in search of ice on the crux of Mini Moonflower

Sam in search of ice on the crux of Mini Moonflower

Maxime topping out on the Ridge of Mini Moonflower

Maxime topping out on the Ridge of Mini Moonflower

Maxime

Maxime in a steeper step of the Kahiltna Queen

Bivy on top of Kahiltna Queen

Bivy on top of Kahiltna Queen

Enkele dagen verse sneeuw vallen perfect samen met onze geplande rustdagen tot een 4 daags hoge druk gebied nadert. Dit wordt onze kans. Vrijdag 9 Mei, omstreeks 11 u ‘s middags kruipen we in de wand. Wat volgen zijn lange dagen technisch en moeilijk klimmen. the Twin runnels, Leaning Ramp, the Prow, McNerthney Ice Dagger , Tamaras Traverse, the Shaft, the Vision, ijsvelden en de Bibler Come Again Exit… In totaal een 1800 meter klimmen. 80°, 90° tot overhangend ijs en sneeuw-champignons, M5 tot M7 als je het vrij klimt of artificieel tot A2. Een vluchtige blik in de topo en al snel begrijp je waarom deze route als een van de moeilijkere in Noord Amerika wordt beschouwd.

140509_ALAS_IMG_0679-Edit

Maxime exiting the McNerthney Ice Dagger, Tamara’s Traverse is up next

140510_ALAS_IMG_2942

Maxime making the pendule out of the prow © Zach Clanton Photography

Bivy at the first icefield

Bivy at the first ice field, Mt Foraker in the back

140510_ALAS_IMG_1656

Sam leading a pitch in the Shaft

We klimmen tot ‘s avonds laat, eten en drinken pas als de zon onder is en gaan na nachten van amper 4 uur slaap terug verder. De derde avond, Zondag 11 Mei bereiken we de top van de Buttress, veel teams keren hier terug maar om onze beklimming compleet te maken gaan we door tot de echte top van Hunter. Maandagmiddag nemen we een korte pauze op de top waarna we de berg afdalen via de “Ramenroute” en zo onze beklimming tot een gehele rondtrip vervolmaken.

140512_ALAS_IMG_0972

Sam and Maxime on the summit of Mt Hunter

140513_ALAS_IMG_1034

Climbing down the west ridge, the Ramen and walking back to Base Camp

We rusten een 5 tal dagen uit, Maxime lost een probleem met tandpijn op en we besluiten een nieuw doel op te zoeken. 4 jaar geleden bracht ik (Sam ) met Joris Van Reeth een eerste bezoek aan de “Central Alaska Range”. Ons doel was de Cassin graat op noord Amerika’s hoogste berg, Denali/McKinley. Wat een groots succes moest worden draaide uit op één van de donkerste periodes uit mijn leven. Joris verongelukte in het Japanse Couloir. Ik werd gered uit mijn hachelijke positie maar het lichaam van Joris bleef achter. Een lange periode van veel sneeuw zorgde ervoor dat Joris nooit gevonden werd en dus nu nog steeds onderaan Denali’s zuidwand of in de Northeast Fork rust.

A snowy day at Kahiltna Basecamp

A snowy day at Kahiltna Basecamp

Verscheidene zoektochten kort na het ongeval waren zonder succes. Dus zoeken nu, 4 jaar na datum was niet ons doel. Na onze beklimming van de Moonflower zochten we een mooi 2de objectief, en de Cassin leek ons daar best voor geschikt. Een prachtige uitdagende lijn, een mooi eerbetoon aan Joris en de mogelijkheid om terug te komen op een intense plaats. Met slechts 12 dagen resterend wisten we dat we in een uiterst krap tijdschema zaten. We moesten nog verder acclimatiseren en dat zou toch snel een week duren. Dan even uitrusten en het perfecte weer moest zich dus juist in de laatste dagen van onze trip. De kans was uiterst klein maar zeker het proberen waart. Helaas, aangekomen op 14.000ft werd al snel duidelijk dat het gewenst weer zich niet ging tonen. We probeerden nog een poging op de eenvoudigere West Rib maar door koude vingers en tenen zijn we een 600 meter onder de top terug gekeerd. Uiteindelijk zijn we 4 dagen vroeger dan verwacht terug in Talkeetna. Er naderde een forse storm en die zaten we niet graag in een tent uit…

Leaving the Southeast Fork and we're on our way to 14.000ft

Leaving the Southeast Fork and we’re on our way to 14.000ft, Mt Hunter’s North Buttress and the long West ridge in the background

Bad weather is coming in

Bad weather is coming in

Sitting out a snowstorm

Sitting out a snowstorm

Acclimatising on the West Rib

Acclimatising on the West Rib

Maxime resting out at 17000ft on Denali's West Rib. Mt Hunter and Foraker in the back

Maxime resting out at 17000ft on Denali’s West Rib. Mt Hunter and Foraker in the back

Ondanks dat de laatste week minder vlot verliep dan gewenst kunnen we deze expeditie toch een succes noemen. Ons hoofddoel, Mount Hunter’s North Buttress is immers beklommen, en dit tot de echte top! Met enige fierheid kunnen we zeggen dat er slechts een 15 tal teams ons dit ooit heeft voorgedaan. En dat lijstje bestaat uit best grote namen….

Maxime De Groote and Sam Van Brempt

Maxime De Groote and Sam Van Brempt

This expedition was possible with the support from:

SupportAlaska

 —————————————

We just flew out of the range. We’ll write some bigger reports the upcoming weeks, but for now a short write up and some pictures about our 4 weeks long trip in the Central Alaska Range. We flew in end of April, a high-pressure system served us with 4 days of perfect weather. We hiked into the Southeast Fork checking out the Bibler-Klewin on the North Buttress of Hunter and the Mini Moonflower. The Bibler-Klewin looked thin but doable but we decided to start easy. Next day we climbed Mini Moonflower by it’s North Couloir, we took another rest day and climbed Kahiltna Queen by its West Face Couloir. To get in better shape for altitude we tried to sleep on the summit. But bad weather came in earlier so we needed to descend at night.

Some days of clouds and fresh snow later we got the next high-pressure system coming in. Again they predicted 4 days of perfect blue sky. On Friday 9th of May, around noon we crossed the schrund and started climbing. Because of the difficulty, the fresh snow we needed to clean, and the thin or dry sections we weren’t a fast party. We chopped a bivy at the first and second ice field and a slept a third night on top of the buttress. Always climbing till sun sets, then starting to melt snow and get something to eat before we took a short sleep and started moving again. On Monday around noon we topped out on Mount Hunter itself, descending by it’s west ridge and the Ramen Route.

We had roughly 12 days left, everything was melting around the airstrip so we decided to get higher up. Cassin Ridge on Denali was our next goal. We knew we were short in time but if it all turned perfect it could work. We skied up to 14.000ft but bad weather was slowing us down. From here on, the weather forecast wasn’t looking good either. Eventually we climbed up the West Rib, slept one night at 17.000ft and tried to get higher the next day but wind was blowing hard and we couldn’t keep our hands and feet warm. Descending back to 14.000ft we knew we were capable of getting on the Cassin but with a storm coming in and our waiting time that was over we decided to get back down and fly out.

Despite our last week, which wasn’t working out fine, we can speak about a successful expedition. We succeeded on our main goal, climbing Mount Hunter’s Moonflower Buttress to the summit, without question the hardest thing we ever did!

Dé manier om je skiseizoen af te sluiten

Tags

, , , , , , , , ,

Het was een korte, maar mooie winter. Na twee fantastische trips in december (naar de Queyras en Andermatt) had ik wat andere prioriteiten.
Haar naam is Zoen en ondertussen is ze al drie maanden oud ;-)

Het verlengde weekend van 1 Mei bleek het goede moment om wat stijlere lijnen op te zoeken. Partner in crime Franks Saeys was ook van de partij, net als Tim De Dobbeleer en Tim Vanhoutteghem. Na een te korte nacht kwam Tim op de deur van onze mobilhome kloppen met warme koffiekoeken.
Snel ontbijten, als eerste de Grands Montets lift in (Chamonix) en direct tot boven. Na een stukje touren en klimmen naar de col van de Petite Verte wachtte onze brunch: ‘Couloir Chevalier‘ (400m, 5.3, +50°-45°). Omdat we niet op de hoogte waren van de omstandigheden besloten we de eerste 15m te rapellen om de sneeuw even te testen. Goede grip, fantastisch zicht en véél zin. Gaan met die banaan!

Skialpinisme Chamonix-3

Tim Vanhoutteghem aan de start van couloir Chevalier

 

couloir chevalier 1

Pente raide = blijven concentreren!

 

couloir chevalier 2

Niet mis qua uitzicht, toch?!

Argentière gletsjer

Nog even naar beneden via de Argentière gletsjer

Tegen de middag stonden we moe maar voldaan terug op de parking. Lang leve Chamonix en zijn liften! De volgende dag bleven we beneden wegens aanhoudende regen. De sneeuwgrens zakte tot 2000m en er was zon in het vooruitzicht. Zouden we?

Vorig jaar was ik thuis toen Jonas en Tim een poging deden om de Mont Blanc te beklimmen via de Grands Mulets en de noordwand af te skiën. Door hoogteziekte moesten ze toen jammer genoeg terugkeren.
Deze keer was Jonas ook van de partij met 2 vrienden, net als Tim. In totaal zouden we dus met 9 naar de hut trekken.

Aiguille du Midi

Concentratie voor het vertrek…

Het mooie weer bleef jammer genoeg op zich wachten, dus in de sneeuw en mist vertrokken we richting hut. Na een uurtje of 4 hadden we de Bosson gletsjer overgestoken en de nodige hoogtemeters gedaan tot aan de hut.

Grijs en grauw onder de noordwand van de Aiguille du Midi

Grijs en grauw onder de noordwand van de Aiguille du Midi

Refuge du grands mulets

Waar blijft die zon?

Refuge du grands mulets

Ha, daar is ze!

Refuge du grands mulets

En de start van onze route

Om 1 uur klonk de wekker en was het tijd om te vertrekken. Nog wat gedesoriënteerd vertrokken we in colonne op de gletsjer. Na drie keer van gedacht te veranderen besloten we toch voor de graad-route te kiezen. Die is iets langer en zwaarder, maar veiliger qua seracs. Al moesten we wel een steeds steiler wordende helling op met zo een veertigtal andere tourskiers. Hmm.. Verse sneeuw, veel mensen en en niet gespoorde helling…

Refuge du grands mulets

Wakker worden!

Enige tijd later klonk opeens ‘lawine, lawine’ en stoof iedereen alle kanten uit. Ik zag gelukkig snel dat ik op een relatief veilig plaats stond en dat de lawine niet breder werd. Enkele mensen werden ongeveer twintig meter meegetrokken, maar zonder veel erg. Ik had de reflex om direct te gaan kijken met mijn bieper in aanslag, maar van bovenaf werden we gerustgesteld dat er slechts drie mensen betrokken waren, en die begonnen stilaan recht te staan. Einde verhaal dus, wegwezen was de boodschap.

Skialpinisme Chamonix

9u30: Beer ‘o clock in Chamonix!

Jammer genoeg waren we niet in de hut op het goede moment, maar er komt nog wel eens een andere keer. Iedereen is veilig teruggekeerd en niemand heeft de top gehaald (of de noordwand geskiet) die dag.
Het was in ieder geval fantastisch om met een hele bende daar te zijn. bedankt iedereen voor de leuke tijd!

En nu? Dromen van de volgende winter ;-)

supportyannick

Moonflower Butress – Maxime en Sam in Alaska pt.1

Tags

, , , ,

Op zaterdag 26 april zijn Maxime De Groote en Sam Van Brempt voor een maand naar Alaska vertrokken. Doel van hun expeditie: de Moonflower Butress, een erg bekende route op Mount Hunter (4442 m). Een ambitieus project, maar met hun beklimming van de Eiger Noordwand vorige maand bewezen ze dat ze allebei de goede vorm te pakken hebben.

De volledige 'Moonflower Butress' op Mount Hunter.

De volledige ‘Moonflower Butress’ op Mount Hunter.

Via satelliettelefoon hebben we regelmatig contact. Maar voor je het eerste nieuws kan lezen nog even deze quote van supertopo over de Moonflower Butress:
The sheer 4,000-foot granite buttress replete with difficult ice, rock, mixed, and aid climbing has less than 20 ascents to the top of the buttress and far fewer to the true summit. For even the world’s best climbers, an ascent is a career defining achievement.
De Amerikanen zijn nooit vies geweest van een beetje drama, maar zo een beschrijving moet jullie nieuwsgierigheid over hun vorderingen toch prikkelen, niet?

Op dinsdag 29 april zijn ze aangekomen op de ‘airstrip’ (een landingsbaan op de gletsjer). De meeste klimmers hebben vandaar nog een 3 daagse tocht voor de boeg naar het 14.000 voet kamp onder Denali. Maar voor hun beklimming van de Moonflower Butress is het basiskamp net aan de landingsbaan, dus geen vermoeiende instijg deze keer.

De landingsbaan aan het basiskamp onder Mt. Hunter

Aankomst in het basiskamp van Mt. Hunter in 2010.

Na een rustdag om te acclimatiseren klommen ze op donderdag al de Mini Moonflower. Een 13tal touwlengtes met een 90° lengte die er erg droog bij lag. Maar met wat artificiële klimtechnieken werd ook dit obstakel én de hele route overwonnen. Nog een rustdag later zijn ze allebei enkele uren gaan slapen op de top van Kahiltna Dome (3800m).

Zowel Sam en Maxime voelden zich erg goed en genoten van de rust. Het seizoen voor de beklimming van Denali is nog maar net begonnen, dus de horden gelukzoekers zijn nu pas aangekomen.

En waar zitten ze nu? Wat had je gedacht ;-)
Dit is een sms die ik op zondag 10 mei rond 8u in de ochtend kreeg:

ZITTEN OP EERSTE IJSVELD BIVAC.14 LENGTES IN 16UUR.POKKEHARD.MA T GAAT.EHEH

Het goede weer zou nog tot dinsdag moeten duren, dus fingers crossed, en binnenkort ongetwijfeld meer nieuws!

Sam en Maxime’s expeditie naar Alaska zou niet dezelfde zijn zonder het materiaal en de steun van volgende partners:
SupportAlaska

Wadi Rum, Alpine Desert Climbing

In het Koninkrijk Jordanië bevindt zich Wadi Rum. Een stoffig stadje waar de meeste toeristen een korte tussenstop maken op weg naar een Bedouin camp in de woestijn. Voorbij Wadi Rum stopt de weg en vanaf hier ben je aangewezen op jezelf of op een Bedouin-gids. Regenen doet het er buiten de winter zelden en aan barsten en prachtige Multi-pitch routes zeker geen tekort. Met de rijke geschiedenis van het land erbovenop leek ons dit een super bestemming voor een klimvakantie in de woestijn.

Wadi Rum village.

Wadi Rum village.

 

Laatste lengte the Beauty

Laatste lengte van The Beauty

Aangekomen in het kleine dorp namen we onze intrek onder de Bedouin tent van Salim. Uit de zon, vlakbij een restaurant en de lokale winkels was dit ideaal om de streek wat te verkennen. Die eerste dag klimmen we nog snel een korte route van 4 lengtes. Nog de tent opzetten, eten maken en vroeg naar bed.Het eerste doel is The Beauty. Ze waarschuwen ons voor de verraderlijke aanloop die door een reeks diepe canyons en langs luchtige traversees gaat. De wir-war van steenmannetjes is ook niet altijd even duidelijk.

Maar al bij al vinden we vlot de prachtige hoek-versnijding en kunnen we de eerste lengtes in de schaduw klimmen. De route eindigt met een pittig afgezekerde off-width. (die BD nr vijf hangt nog op de zolder in Gentbrugge.) Nog wat scramblen en we zijn op de top waar ons een prachtig uitzicht wacht.

De volgende dagen klimmen we nog enkele routes op verschillende toppen.

Een prachtige Bedouin route (Rijm-Assaf). Soms is het een soort alpiene graat beklimming. Rijm-Assaf op Jebel Rum

Soms een zoektocht door diepe canyons “siq’s”.

Jump the crevasse.....

Jump the crevasse…..

Sommige Bedouin routes zijn duizenden jaren oud, gegroeid uit generaties jagers die de bergen in trokken. Met hier en daar vijfde-graads pasjes, zeer indrukwekkend als je bedenkt dat ze dit blootsvoets deden.

Parachtig zicht vanop de top van Jebel Rum

Prachtig zicht vanop de top van Jebel Rum

Lionheart een prachtige barst. Van vingerbarsten tot chimney’s en alle breedtes ertussen, een gigantisch lange diedre en een delicate laatste lengte. Je vind het er allemaal in terug.

Squize.....Lionheart.

Squize…..Lionheart.

Very long and sustained 6a.

Very long and sustained corner.

Storm op komst!!!

Storm op komst!!!

De laatste dag houden we vrij voor Inshallah Factor, een super klassieker op de Oost wand van Jebel Rum. Weer waarschuwden de Israelische klimmers en onze vriend Salim ons. Een zeer moeilijk te vinden afdaling ,die verkenden we bij het klimmen van Rijm-Assaf, die de meeste teams door de lengte van de route in de donker moeten zoeken. Ook zou de crux, delicate dalpas, zich een vier-tal meter boven het laatste zekeringspunt bevinden, een nr vier BD. Met dit in het achterhoofd vertrekken we bij het eerst licht naar de wand. Het klimmen gaat echter zeer vlot. De crux passeren we zonder al te veel problemen. Echt run-out is het niet en naar Wadi Rum normen zit de cam bomber-proof in een grote pocket. Nog enkele lengtes traverseren, een luchtige en moeilijk af te zekeren 6a lengte vol met prachtige tafoni’s en we staan aan het begin van the great chimney. Deze gigantische chimney splijt de oost wand als het ware in twee. 80 meter schoorsteen plezier, onze kleine rugzak haul ik na want met deze op de rug zou dit wel eens minder aangenaam kunnen zijn. Rond 14u zijn we aan het einde van de wand. Nog enkele hoogst irritante rappels en nog voor 18u staan we terug in het kamp. Mooie afsluiter van een prachtige vakantie.

Traversee, Lengte 10 Inshallah Factor.

Traversee, Lengte 10 Inshallah Factor.

Chimneys

Chimneys

East dome face at night....

East dome face at night….

Dank aan Julbo voor de fantastische bril die meer dan welkom was. Draag nooit een zonnebril maar in deze omstandigheden was ik toch zeer tevreden een goeie zonnewering op mijn neus te hebben.;)

Bril en petje, bijna even belangrijk of een touw.....in de woestijn van Wadi Rum.

Bril en petje, bijna even belangrijk als een touw…..in de woestijn van Wadi Rum.

Ook dank aan K2 voor de ondersteuning, Salim voor zijn warme ontvangst en bezoekers van de site.

Sneeuwhol in Tirol

Tags

, , , , , , , , , , , , , , , , , , , , , ,

Het eerste jaar van Het mount Coach 5 opleidingstraject zit er op en we zijn geëindigd waar we begonnen zijn: op de latten. Tijdens de freeride stages in Chamonix en La grave en de ijsklimstage in Dobiaco werd ons al veel lawinekunde bijgebracht, daar kwam nog weerkunde en orientatie bij. In het Silvretta Bergmassief, op de grens van Oostenrijks Tirol en Zwitserland kregen we de kans om tourski ervaring op te doen. De tocht begon in Ischl. We waren pas laat ’s avonds ter plaatse. Een lege schuur bleek een uitstekende bivakplaats. ’s Ochtends werden we verwelkomd door de politie die ons vriendelijk verzocht om op te kramen. Gratis parkeren en bivakkeren in Ischl is niet mogelijk en de weinige wegen die het dorp kent worden streng gecontroleerd dus als je zelf bivakplannen hebt, wees gewaarschuwd. Die ochtend vertrokken we naar de Heidelberger Hutte (2265m) vanwaar we via de Jamtal Hutte (2165m) naar de wiesbadener Hutte (2443m) trokken. Stuk voor stuk grote, goed uitgeruste hutten, in de Jamtal was er zelf een mini klim-en boulderzaal voor de slechtweer-dagen. Ondanks het warme weer was het overgrote deel van het +2000m gebergte nog skibaar. Tijdens onze tochten beklommen we de Piz Tasna (3178m, F), Dreiländer Spitze (3197m, PD). Wees gewaarschuwd bij het maken van een materiaaldepot, de lokale alpenkauwen weten hoe ritsen werken en deinzen er niet voor terug om je rugzak te ontdoen van het gewicht van snacks en ander lekkers. Tussendoor beklommen we nog wat kleinere toppen, voor zover het weer en de lawinecondities het toelieten. Op een van de kalmere dagen werden we ook onderricht in de kunst van het sneeuwholgraven. Het hol van Kristof, Niels en mij werd unaniem als mooiste verkozen. Het was een afwisselende week in een mooi gebied, maar laat vooral de beelden voor zich spreken.

Stilleven van Arne monstrey bij pittoresk beekje ©Jeroen

Stilleven van Arne monstrey bij pittoresk beekje ©Jeroen

Aanloop naar de Piz Tasna ©Kristof

Aanloop naar de Piz Tasna ©Kristof

aan vlakbij Piz Tazna©Kristof

Vlakbij Piz Tasna©Kristof

 

Een afternoon klimmeke vlakbij de Heidelberger Hutte ©Kristof

Een afternoon klimmeke vlakbij de Heidelberger Hutte ©Kristof

Verzamelen aan de Krohn Joch ©Jeroen

Verzamelen aan de Krohn Joch ©Jeroen

Sneeuwhol ©Jeroen

Sneeuwhol ©Jeroen

Inside the snowcave ©Kristof

Inside the snowcave ©Kristof

Testen van het sneeuwhol ©Jeroen

Testen van het sneeuwhol ©Jeroen

Ontspanning na skitour ©Kristof

Ontspanning na skitour ©Kristof

Soms loont het de moeite om eens achter je te kijken ©Kristof

Soms loont het de moeite om eens achter je te kijken ©Kristof

Graag danken wij onderstaande sponsors voor hun steun:

sponsors

Waiting to fly in the range

Tags

, , , , , , , , , , , ,

 

100519_ALAS_P1010627-Edit

Mt Hunter met links het rotsbastion van de Moonflower Buttress

Sinds zaterdag zitten Maxime en ik (Sam ) in Alaska. Afgelopen dagen hadden we het druk met winkelen, sorteren, organiseren, pakken en nogmaals sorteren en inpakken. Nu al onze zakken klaar en gewogen zijn is het wachten op de goede moment om ons met een klein vliegtuigje naar de gletsjer te brengen waar we ongeveer 30 dagen zullen blijven. Het doel van deze expeditie? De Bibler Klewin route op de Moonflower Butress van Mount Hunter. Het ziet ernaar uit dat we binnen de 24 uur onderaan Mount Hunter worden gedropt. Vanaf dan brengt Yannick sporadisch nieuws over onze vorderingen.

100519_ALAS_P1010626Route

De Bibler Klewin op de Moonflower Butress

Een kassaticket voor 30 dagen eten

REI Alaska, Het Energiebar walhalla

REI Alaska, Het Energiebar walhalla

Talkeetna

Talkeetna

140428_ALAS_IMG_0064

 

 

 

De expeditie wordt ondersteund door:

SupportAlaska

Volg

Ontvang elk nieuw bericht direct in je inbox.

Doe mee met 864 andere volgers